maandag 5 december 2016

Alma Tadema in de racewagen

Op zo’n vervelende zondagmiddag waarop er helemaal niks te doen is, kwam ik met het voorstel om eens naar het museum te gaan. Zelf ben ik niet een fervent museumganger, ik kan niet uren voor een kunstwerk staan. Hoewel ik ooit wel een werkstuk maakte over Van Gogh en ik geloof zo’n beetje al zijn schilderijen heb beschreven. 

Guernica

Toen ik op de journalistenschool leerde om beroemde kunstwerken als Guernica te ontleden, werd de fascinatie voor de kunst wel wat groter. Maar om urenlang naar een beeltenis te staren en er dan van alles uit te halen, nou nee. Het Gambia museum in manlief's thuisland bevat alleen wat beelden en doeken, dus veel invoelingsvermogen had hi j niet toen ik met het voorstel kwam. Ik liet wat plaatjes zien van Alma Tadema, toch niet de eerste de beste, en hij vond het allemaal best. Maar het was ook weer niet dat hij helemaal uit zijn plaat ging. Het was wat lauw allemaal zeg maar. Maar toch, we gingen naar het museum. 

Bankgiroloterij: u wordt rijk

Daar aangekomen werden we direct belaagd door de bankgiroloterij. Als we nu lid werden, mochten we zo naar binnen. En we maakten kans op rijkdom. Manlief zag dat laatste vooral wel zitten, dus ter plekke smeden we plannen over wat we met al die miljoenen gingen doen. Of we ooit weer van het lidmaatschap afkomen is een tweede, maar goed misschien zwemmen we dan inmiddels wel in het geld. Na een wat vreemd kassa avontuur waar dralen het thema bleek, moest ik opeens mijn tas inleveren. 

Ze denken dat je een schilderij in je tas stopt

Ze denken dat je er een schilderij in stopt zei manlief die inmiddels al wat minder enthousiast was. Dat je een dief bent. The fools zei hij erachter aan. En toen was daar Alma Tadema. De grote kleurrijke schilderijen die ik had gezien op affiches en in kranten waren voor het einde bewaard. En toch kreeg ik ze heel snel te zien. Manlief leek namelijk wel in de snelste auto ter wereld te zitten en snelde daarmee lang al die schilderijen. Niemand lacht hier zei hij. Ze kijken naar de schilderijen alsof ze er verstand van hebben en zijn nog boos ook als je in hun blikveld staat.
Alleen in het deel waar de oorlog werd verbeeld was hij geboeid. Daar stond namelijk een grote motor. En lagen oude geweren. We stonden met 10 minuten weer buiten. Op naar de MacDonalds.




maandag 28 november 2016

Verbinding

Daar zat hij dan. Een beetje ongemakkelijk in een rol die waarschijnlijk niet zo bij hem past. Buurman Lammert, de zoon van onze buren buurvrouw Lipkje en buurman Jan. Met zijn eerste boek, 'Het fonkelt in 't Dok' dat in coproductie was gemaakt met onze eigen dichter Job Degenaar. En dus technisch gezien misschien niet echt zijn eerste boek is, maar toch wel zo voelde.

Job Degenaar en Lammert Sloothaak

Job sprak prachtige en lovende woorden over Lammert. Lammert wilde dat ook wel over Job en over zijn passie het schilderen, maar kon eerst zijn bril niet vinden. Maar dat maakte niks uit. Lammert zijn bijdragen op het doek hadden alles al gezegd.


Mensen die niet mochten bestaan

Vervolgens sprak Job de woorden die hij zelf bedacht had en die in het boek tot gedichten zijn geregen. Kippenvel tijdens de voordracht van het gedicht over de Jan Nieveen die zoveel mensen naar Lemmer bracht die ‘niet mochten bestaan’. Maar vooral verwondering en respect over zoveel verbinding.


Lemmer in beeld en woord

Twee mannen die op het eerste gezicht misschien weinig gemeen hebben, zijn er in geslaagd de geschiedenis van Lemmer aaneen te smeden. In beeld en in woord. En die verbintenis, nu eenmaal op papier, verdwijnt daardoor nooit meer. Maar de verbinding zat hem ook in de muzikale optredens en het bijeenbrengen van mensen die op de één of andere manier voor Lemmer staan.

Toen het nog kon

Persoonlijke verbintenis ook bij de muziek; het ene omdat het terug voerde naar het moment dat mijn beste vriendinnetje en ik onze 40e levensjaar vierden toen dat nog kon. Het andere omdat het herinnerde aan mijn ouders, samen dansend. Toen dat nog kon. Dat is dan weer niet samen te vatten in een boek. Maar misschien komt dat nog in een krabbeltje van de beide heren in het prachtige boekwerk. Zodat ook wij blijvend in die verbintenis mogen delen. Een andere verbintenis en een rij wachtenden die ook allemaal zo'n persoonlijke kanttekening wilden, hebben er namelijk voor gezorgd dat op de eerste pagina's slechts maagdelijkheid rust.




maandag 21 november 2016

Het zal je demente opa of oma of je weggelopen kind maar zijn

Het is ongelofelijk triest dat een instantie als Burgernet moet worden ingezet, zeker als het gaat om een uitkomst zoals die van het afgelopen weekend. Je gaat een weekendje vakantie vieren en je komt nooit meer terug. Ik stel me het verdriet voor van de achterblijvers die na een druk op de bel hun wereld volledig zag veranderen.

Hulp bij vermissing
Natuurlijk is het geweldig dat er bij vermissingen instanties zijn die dan de hulp van de burgerij inroepen. Ik twijfel echter meer dan gemiddeld aan de effectiviteit van dit ene middel. Bij een eerdere melding tegen de avond leek het me goed om nog meer mensen te mobiliseren. Als krant zijnde met een website heb je vaak meer kracht dan alleen een instelling waar je lid van moet zijn. Maar het kan soms ook zijn dat een actie al is beëindigd. Om niet op je bek te gaan als krant ga je dan bellen met degene die het bericht stuurde.

U bent niet aangesloten bij Burgernet
Geloof het of niet, maar toen ik het nummer belde dat ze zelf hadden aangegeven dat je moest bellen als je iets wist, werd ik wreed afgestraft. U doet helemaal niet mee met Burgernet. Huh? Ze hebben me toch net een bericht gestuurd? De stem in het apparaat was echter onverbiddelijk; je krijgt gewoon niemand aan de lijn. Op de site van Burgernet al net zo weinig informatie. Ja een vermissing, nee geen uitkomst. En nee, ook geen verwijzing. En als ik dan die arme Duitser zondag had gevonden? Hadden ze dan ook gezegd u doet niet mee? Waarschijnlijk wel.


Dan de politie maar bellen
Ik neem aan dat mensen dan wel zo slim zijn om de politie te bellen, dat deed ik tenminste wel. En geloof het of niet, maar die wist van helemaal niks. (Even voor de duidelijkheid: Het ging om een ander geval dan die van de overleden drenkeling van afgelopen zondag en ik bel niet met de gewone meldkamer zoals normale burgers wel doen). Geen idee zei de voorlichter aan de andere kant van de lijn. Het zal je moeder of vader of je demente opa maar zijn die weg is. Enfin, omdat ik het allemaal nogal knullig vond aandoen er toch maar even een mail aan gespendeerd. Hoe het komt en of er misschien even een storinkje in het systeem zat van Burgernet. We zijn echt een geruime tijd verder en een antwoord is er nog steeds niet. En daar moet je dan levens mee redden?

maandag 14 november 2016

Feel good

Ik was het even zat. De ongenuanceerde reacties op het Sinterklaasfeest, of moet ik zeggen de pietendiscussie. Zowel voor- als tegenstanders bestoken me al maanden op Facebook met woorden waar de honden geen brood van lusten en waar ik eerlijk gezegd een beetje misselijk van word. Je durft eigenlijk niet eens te zeggen of je voor of tegen bent, want je wordt hoe dan ook afgebrand. Daarnaast de reacties op het kiezen van Donald Trump met zijn rare uitspraken en bizarre ideeën. De beelden van totale destructie in Syrië.

Depressief van het weer

En het weer, dat was ik ook zat. Donker, regen, koud en geen vitamine D te bekennen. Feel good moest ik hebben in een wereld waarin het goede voelen nogal ver weg leek. De telefoon uit, de computer op de off stand en dan maar zelf zorgen voor feel good hielp niet. De beelden, de agressie, de onredelijke beweringen sidderden allemaal na en leken niet uit mijn systeem te slaan. Films helpen me altijd wel.

Kookprogramma's

Of kookprogramma’s. Naast honger krijg ik daar ook altijd een goed gevoel van. Nigella vind ik overdreven, maar Wie is de chef is altijd vermakelijk. Maar deze hobbykoks waren in geen velden of wegen te bekennen. Anthony Bourdain wel. Een man met op z’n zachtst gezegd een turbulent leven. In zijn series drinkt hij als een tempelier en slaat hij echt bergen voedsel achterover. Maar het is in ieder geval basaal en een soort van feel good zou je zeggen.

Toestanden in Keulen met de jaarwisseling

Maar deze keer niet. Anthony zat namelijk in Keulen. Het Keulen waar vorig jaar met de jaarwisseling allerlei vluchtelingen of Noord-Afrikanen die er al langer woonden voor enorm veel problemen zorgden. Die allemaal een soort van Trump speelden en de dames werkelijk daar grepen waar Trump zei het te willen doen. Weg feelgood gevoel. Waar zoek je het gevoel dan wel? In je eigen keuken door zelf bergen voedsel weg te zetten.


Filmfestival in Leeuwarden

En door naar een alternatieve film te gaan op het filmfestival in Leeuwarden. Daar waar imperfectie gewoon breed uit gemeten wordt. Waar vrouwen rare borsten hebben, waar dikke dijen met een fruitschaal aan sinaasappelhuid geen probleem zijn en waar hard werken in beeld wordt gebracht als hard werken tot er een burn out op volgt. Als het echte leven zeg maar. En dat maakte me dan toch wel een beetje vrolijk.



Movie memorabilia 250x250



maandag 7 november 2016

Weg met die gifspuit

Een zootje, een bende. Rotzooi en troep. Hoog gras, hoog onkruid. In perken en op stoepen, tussen tegels, op begraafplaatsen. De roep om de gifspuit weerklinkt weer hard in onze gemeente. Lekker alles doodspuiten wat niet langer gewenst is of een beetje uit de maat loopt. Terwijl een proef om te kijken of het ook anders kan met bijvoorbeeld heet water niet eens wordt afgewacht. Het is inderdaad op sommige plekken niet zo fraai, dat klopt. Maar het is een proef en dat betekent dat je kijkt wat er beter moet na verloop van tijd.

Stop eens met dat gif voor het nageslacht

En als we het voor de kinderen na ons ook nog leefbaar willen houden dan moet het eens ophouden met het strooien van al dat gif. Want gif komt niet alleen in de bodem terecht waar het alles vernietigt, het komt uiteindelijk ook in ons terecht. En wie zou gif eten als het voor hem op de tafel werd gezet? Niemand toch? Nu het niet heel zichtbaar is, lijkt niemand er een probleem mee te hebben. Maar hebben we de aarde al niet genoeg verkloot?

Gif komt uiteindelijk ook in ons terecht

Het gif dat overal gestrooid wordt, komt ook terecht in alle andere dieren. Van een worm tot een vogel. Humus kan niet meer gemaakt worden omdat het gif ook op de bladeren terecht komt. Doe je dat wel, dan gaat het rechtstreeks de keten in. En is een beetje onkruid nu echt zo erg als je het afzet tegenover wat er gebeurt als je die spuit weer op de natuur zet? Ik zou zeggen wacht die proef af of pak zelf de schoffel en laat de natuur de natuur. Zodat er ten minste nog iets van leven overblijft. Als ik zelf het onkruid niet meer de baas kon nam ik een brander en maakte ik er op die manier as van. En op die as doet de natuur het ontzettend goed, het is een rijke voedingsbodem. Dus wat let de gemeente of onszelf om dan maar zo nu en dan een brander in te zetten. Ik heb er nog wel eentje in de schuur staan.




maandag 31 oktober 2016

Ik doe het ook nooit goed




Ik doe het ook nooit goed. Ik stampvoet door de kamer en ik stampvoet niet eens omdat mijn man vindt dat ik het niet goed doe. Het is mijn werk. Gek word ik ervan en het zorgt voor slapeloze nachten.

Er staat ook niks in de krant

De eerste opmerking die wij -  van het journaille krijgen -   is altijd dat er niets in de krant staat. Natuurlijk staat er wel wat in de krant, maar dat is dan altijd net niet datgene wat iemand wil lezen of het is te kort of het is te lang. Of het gaat over stront zoals sommigen ons soms fijntjes laten weten. Of dat een sportverslag wel belangrijker zal zijn dan wat zij belangrijk vinden. Bovendien is het moeilijk uit te leggen dat je maar een bepaald aantal pagina’s tot je beschikking hebt. De opmerking, dan doe je er toch nog 1 pagina bij begrijp ik wel, maar zo werkt het helaas niet. Een krant moet met 4 pagina’s tegelijk omhoog. Heb je dan maar artikelen voor 1 pagina, dan zou je 3 blanco pagina’s hebben. Ook niet ideaal.

Schrijven over het AZC

Het is niet gemakkelijk om iedereen te vriend te houden als je een website en of krant bestiert.  In Balk hebben wij bovendien net een nieuw AZC. Als je het hebt over dat je nooit iets goed kunt doen dan is het wel over zo’n controversieel onderwerp. In de ogen van velen ben je te veel op de hand van de asielzoekers en te weinig kritisch. In de ogen van een groep anderen die ook met veel zijn ben je te kritisch op de asielzoekers. Dat je zo neutraal mogelijk probeert te zijn gaat er bij geen van beide in.


Kranten steeds dunner

Dat kranten ook dunner worden omdat mensen steeds minder adverteren, maar de kosten voor redactie, fotografie, acquisiteur, pers, papier, bezorgers en ga zo maar door wel betaald moeten worden is ook lastig uit te leggen. Na een lastig telefoontje vanochtend, heb ik vandaag zo’n dag waarop ik het gevoel heb dat ik het nooit goed kan doen.





Algemene Banner 160x600



donderdag 27 oktober 2016

Ik heb je verwaarloosd, heit



Op 12 oktober was het de sterfdag van mijn vader. Die dag staat in mijn geheugen gegrift net zoals 25 september van datzelfde jaar in mijn geheugen gegrift staat, de sterfdag van mijn moeder. Hij stierf in de nacht. Ik was bij hem, samen met een zuster van de Thuiszorg. Nu 11 jaar later vertelde ik Modou die nacht dat ik 11 jaar daarvoor alleen aan zijn bed zat, eigenlijk wachtend op zijn dood.

Ademhaling gaat moeilijker

Zijn ademhaling ging steeds moeilijker, een paar dagen daarvoor waren spuiten gezet om hem tot het einde toe in slaap te houden. Ik was even weggeweest, omdat ik al de hele dag bij hem had gezeten en even op adem wilde komen. Maar ik had thuis ook geen rust en keerde snel weer terug. De Thuiszorgzuster zei heel luid: ’Hij is aan het doodgaan.’ En ik dacht houd je stil, dat hoeft hij helemaal niet te weten. Laat hem toch rustig gaan.’ En dat gebeurde.

Oneerlijk om dood te gaan

 Oneerlijk dat doodgaan, waarom het leven en dan dat sterven erachter aan. Want hij was er bang voor, dat hadden we al lang in de gaten. Zijn ziekbed was ook oneerlijk. In januari hoorde hij dat hij kanker had, in oktober blies hij zijn laatste adem uit. En de jaren daarvoor had hij alleen maar gezorgd en gezorgd voor mem die na haar operatie aan longkanker eerst even goed ging en toen ook vol uitzaaiingen bleek te zitten.


Heit kwam er bekaaid af

Heit kwam er door dat alles eigenlijk bekaaid af. De zorg was zolang naar mijn moeder gegaan dat we eigenlijk wat op waren toen hij ook nog eens heel ziek kwam te liggen. En toen zij stierf was het eigenlijk wachten op zijn overlijden. Achteraf zou je willen dat je het anders had gedaan, dat je meer aandacht had gehad denk ik wel eens. Het was ook een moeilijk proces, want daar waar mijn moeder alles nog uitsprak lag hij alleen voor zich uit te staren en wilde of kon hij niet praten. En naar tv programma’s te kijken met stokstaardjes. Ik kan nog steeds geen stokstaardje zien zonder misselijk te worden.

Bloemetje op het graf

Nu dus 11 jaar later. Hoewel ik ’s nachts met Modou over hem sprak en hem echt niet vergeten was, had ik de dag erop geen tijd om naar het graf te gaan. En daarna weer niet. Dus zijn we er nu nog niet geweest. En dat spijt me lieve heit, want ik ben je niet vergeten. Ik sta elke avond voor je foto, aai je even over je hoofd en je bent in mijn hart. En vandaag, echt krijg je dat bloemetje.