maandag 24 april 2017

Olke

Toen ik de naam Olke voor het eerst hoorde moest ik direct denken aan dat versje dat we vroeger altijd zongen: Olke Bolleke remi solleke. Met je handen een toren bouwen en hem dan in één laten storten. Maar dat mijn eerste associatie met Olke opbouwen en dan weer afbreken was, zet je tot nadenken.

Medelijden met Olke

Want wat heb ik een medelijden gehad met die grote boerenreus uit Amerika die eigenlijk Friezer praat dan wij dat doen en die zo smachtte naar de liefde. Elk woord dat de beste man uitsprak in dat programma moest blijkbaar ondertiteld, omdat de goegemeente in Nederland hem niet zou verstaan. Dat alleen al vond ik heel sneu, want hij werd een beetje neergezet als een sukkeltje.

Van gloeiend heet naar Siberisch koud

Maar dat hij ook totaal niet wist wat hij met al dat vrouwenvlees aan moest, dat bovendien van heet in Siberisch koud veranderde, ach gut. Toen die Sandra hem eenmaal had gekneed in iemand die en knuffelde en aandacht gaf en wijntjes inschonk, was het weer niet goed. Trut dacht ik, wat wil je nou? Sleur die man eerst die jacuzzi en dan dat geweldige bed in. Maar nee, mevrouw zat een beetje te flirten aan de bar met iemand anders, verstijfde toen Olke even zijn hand op haar rug legde en eisten toen een maagdelijke kamer alleen.

Bloedmooi wijf

En terwijl ik dacht tot zondag dat die arme Olke daarna in de grootste eenzaamheid terecht was gekomen die je je maar kunt voorstellen, komt hij opeens met een bloedmooi wijf aanzetten. Die notabene om de hoek woont en wel met hem in die jacuzzi en dat bed wil. Kijk Sandra, dacht ik dat is nog eens lekker puh. Wat ik natuurlijk helemaal niet mag denken, want misschien had Sandra wel bindingsangst. Of was ze bang voor water.

Riks die alleen DUS kan zeggen

Dat die Riks die alleen maar DUS kon zeggen opeens nog iemand achter de hand bleek te hebben, vond ik trouwens eigenlijk niet kunnen. Dat er überhaupt twee vrouwen waren die warm voor die man liepen, heb ik overigens geen seconde begrepen. Sociaal had hij de vaardigheden van een stoeptegel, aardig was hij al helemaal niet en om nou te zeggen dat het een lekker ding was? Maar ja toen hij dat allemaal ook toegaf en ook nog huilde, dacht ik ook wel weer, ach god nou ja toe dan maar.

maandag 10 april 2017

Ut Eintsje fan 'e Daam gaat niet verdwijnen, geen denken aan!

Al zolang ik leef ken ik de verhalen. De verhalen van vroeger van Lemmer. Over de bioscoop met gewone stoelen daar waar meen ik nu de apotheek is. Waar op zaterdag of was het zondagmiddag  de film draaide, zeg maar zowat de enige manier om uit te gaan.

Ut Eintsje fan 'e Daam in Lemmer

Maar wat ik me vooral herinner zijn de legendarische verhalen over Ut Eintsje fan de Daam. Elke Lemster kent dat punt, iedere wat oudere Lemster heeft daar een heel stuk geschiedenis liggen. Mem ging er vroeger heen met haar broers en zussen en haar vriendinnen. Ze heeft er naar mijn weten zo’n beetje leren zwemmen, net als haar klasgenootjes. Maar ook omdat er op zondag niet veel anders te doen was dan naar dat eintsje fan ‘ e daam te lopen en daar een verkering op te doen, lol te maken met je vriendinnen of je familieleden.

Geschiedenis van Lemmer

Het Eintsje fan ‘ e daam is kortom een wezenlijk onderdeel van ons leven. Ik zeg ons leven omdat wij als een jongere generatie er ook alles van gehoord hebben. En voor de wat oudere garde is het puur sentiment, staat het voor alle (stoute) en mooie dingen die ze hebben gedaan in hun leven.

Modern baken bij de vuurtoren Lemmer

De gemeente wil nu een einde maken aan al die herinneringen door het gebouw weg te maaien. Er voor in de plaats moet een soort modern baken komen in de vorm van een bank met daarop een lelijke lichtpaal. Met dat voornemen slaat de gemeente de plank volledig mis, want in Lemmer zit niemand te wachten op zo’n moderne tl buis. Overigens is het nieuwe gevaarte ook niet voor de Lemsters, maar is het voor de toeristen. Die kunnen de haven dan zo mooi zien vanaf het water, zo staat zo leuk in de stukken.

Gemeentebestuur op afstand

Maar gemeentebestuurders, dat gaat dit dorp met een bestuur op afstand nu eens niet accepteren. Het gebouw op Ut Eintsje fan ‘ e Daam moet gewoon blijven. Uit emotioneel oogpunt, maar ook uit het oogpunt van cultuur historisch erfgoed. Er zijn al zoveel zaken verdwenen die een indruk geven van het tijdsbeeld van deze oude vissersplaats, dat mogen we nu niet weer laten gebeuren. En moet het opgepimpt? Verzamel dan de hoofden van de mensen die daar hun voetstappen hebben liggen en timmer hun tegeltjes aan de wand. Of schrijf om mijn part hun namen op het gebouw. Een mooier eerbetoon aan Lemmer en haar inwoners kun je bijna niet hebben. En als dat niet kan, knap het dan op. Maar laat het staan. Joure kent dan wel al die sentimenten niet, kent niet alle familiegeschiedenissen en haar gebruiken, maar onze bevolking des te meer.  Ut Eintsje fan é Daam moet blijven. Zo simpel is het.

donderdag 6 april 2017

Mijn tante, mijn held die voor het eerst in een vliegtuig stapte op haar 72e



Ik weet nog dat beppe me voor mijn eerste vakantie vroeg of ik nu echt met zo’n vliegmachien ging, zo hoog in de lucht. Ik was toen geloof ik 18. En hoewel het nooit mijn hobby is geweest, ik ben ten slotte geen vogel, heb ik door dat vliegen al flink wat van de wereld kunnen zien. Uit beppes opmerking kun je wel opmaken dat zij en pake nooit in een Boeing hebben gezeten. Ook pake en beppe van de andere kant van de familie niet, die toch ook een dochter in de States hadden wonen.

Ik wilde niet mee naar Amerika, dat land zonder normen en waarden

Mijn ouders namen het vliegtuig wel, mijn vader overigens door vliegangst ook met tegenzin, maar ze zijn zelfs naar Amerika gevlogen. Ik was in die periode anti-Amerika en weigerde mee te gaan. Niet naar het land zonder normen en waarden, zo besloot ik in mijn tienerwijsheid. Andere familieleden hebben nog nooit het luchtruim betreden. Tot onlangs.

72 jaar en voor het eerst in een vliegtuig

Mijn tante, één van de zusjes van mijn moeder stapte drie maanden geleden met haar 72 jaar (dat geef je haar overigens totaal niet, het jonge ding) op het vliegtuig naar Australië. Op naar haar zusje, zwager, de kinderen en kleinkinderen die daar wonen. Een dag en een nacht in een vliegtuig terwijl je nog nooit een voet in een kist hebt gezet. Terwijl je nog nooit een vliegveld hebt betreden. Je niet weet hoe het werkt op Schiphol of op een andere vluchthaven op je weg naar Down Under.


Slapeloze nachten voor de eerste keer vliegen

Het heeft haar kinderen en mij slapeloze nachten gekost (haar ook). Ik zag haar daar op dat immense vliegveld helemaal verloren staan. Ik zag haar daar op die enorme lange reis alleen in die kist. En zij? Zij verbaasde ons allemaal. Ze flikte het gewoon. Onder het motto als ik het nu niet doe, dan komt het er niet meer van, gaf ze zichzelf gewoon over aan alles. Nee, het was geen eitje. Maar ze deed het en ze had prachtige maanden met mijn tante en oom, de kinderen en kleinkinderen. Direct na aankomst kregen we een app met daarin de hereniging tussen haar en zusjelief. Tranentrekkend.

Naar Australië vliegen in je eentje

Daar stond ze alsof ze in Lemmer stond, maar dan op een ander vliegveld in dat land op 24 uur vliegen. Inmiddels heeft ze de reis alweer gemaakt, maar dan in ongekeerde richting. En weer zaten we gekluisterd aan telefoons en Facebook om te kijken waar ze was. En waren we dolblij dat we haar weer in de armen konden sluiten. Maar we zijn vooral trots. Op de wat kan mij het schelen houding en ik doe het gewoon en het feit dat ze gewoon een lefgozerin is.

maandag 27 maart 2017

Fatsoen en werk: waarom sollicitanten niet serieus lijken te worden genomen



Het gaat weer beter in Nederland en dat merk je: er staan weer vacatures in kranten en op social media. Ook bij heel veel winkels en horecagelegenheden worden extra handen gevraagd. Een hartstikke leuke ontwikkeling, waar denk ik iedereen blij mee is. Het levert werkgelegenheid en dus geld op, mensen kunnen daardoor weer meer besteden, iedereen blij. Prachtig. Wat ik alleen niet zo goed begrijp is het beleid omtrent dit soort vacatures.

Vacatures in horeca en winkels in Lemmer

Ook in ons eigen dorp wordt veel beloofd, maar weinig gegeven, zou mijn moeder wel zeggen. Als iemand de moeite neemt om een sollicitatieformulier in te vullen met zijn of haar hele doopceel, de moeite neemt om dat of wel via het internet of persoonlijk bij een potentiele baas te brengen, is er dan niet het fatsoen om daar in ieder geval op te reageren?

Net afbericht ontbreekt na sollicitatie 

Persoonlijk vind ik het stuitend dat er overal nog briefjes hangen met daarop personeel gevraagd of er zelfs hele bijeenkomsten worden georganiseerd terwijl mensen die al maanden geleden gesolliciteerd hebben niet eens een net afbericht hebben gekregen. Als een bedrijf alleen jonge mensen zoekt voor een vacature en ouderen niet aanneemt omdat die veel meer kosten, zeg dat dan. Of geef bij voorbaat aan dat ze toch geen kans maken. Dan kunnen ze zich de moeite besparen om van alles op papier te zetten.

Hoop op een baan gaat in lucht op


Maar ze kunnen zich vooral de moeite besparen om hoop te hebben op iets dat ze toch niet krijgen. En staat dat allemaal niet zo vast van te voren? Dan zou het toch wel heel netjes zijn om ze in ieder geval per telefoon even in te lichten of een kort e-mailtje te sturen. Omdat het wel om mensen gaat. En die mensen zijn ook vaak klanten of potentiële klanten. Of maakt ook dat tegenwoordig niet meer uit?

zondag 19 maart 2017

All you can eat monster

Kan het ook iets liever? roep ik tegen mijn man als lijk nummer 30 van de avond voorbij komt schieten. De ene na de andere acteur legt vanavond namelijk het loodje. Vaak waren de lijken mooier dan ze volgens mij in werkelijkheid zijn. Met make-up en alles er op en eraan en in de leukste ongekreukte designerjurkjes. En vaak bijna zonder bloed.

Death in Paradise

Maar soms ook heel knullig als hij naar zijn favoriete Death in Paradise kijkt. Maar goed ik kan dus het aantal levenloze lichamen al niet meer op één hand tellen en ik heb er genoeg van. Nadat de laatste bizarre moord is opgelost (gedaan door iemand met meerdere persoonlijkheden die zelfs zichzelf wilde vermoorden) en tegen de achtergrond van luxe, de mooiste vergezichten en geld, mag ik zappen.

RTL Z Doc over All you can eat


Ik kom uit bij RTL Z doc. Soms hebben ze daar goede documentaires. Die over het leven van de rijken sla ik over, maar deze keer gaat het over All you can eat restaurants.  Voor een vast bedrag bunkeren wat je wilt.
Er komt in een Chinees All You can eat restaurant een enorme kerel binnen. Hij loopt vermoeid, hij ziet er niet heel verzorgd uit. En ja, hij is veel te dik. Hij wil het concept verslaan zegt hij. Dus schept hij bord na bord na bord op met heel veel eten. Een drankje kan er niet af, hij vraagt gewoon om water.

Misselijk door teveel eten

Het zweet staat hem op zijn voorhoofd, hij is al een beetje misselijk aan het worden. Lief ziet het aan en vraagt dan of dit nu het lieve is wat ik bedoel. Dat zo’n idioot niet het restaurant voor de gek houdt maar zijn eigen gezondheid. Kijk hoe hij eruit ziet, zegt hij. Hij kan amper lopen en zijn kleur is bijna grijs.


Klaar voor de liefde



Ontluisterd door programma en lief maak ik me klaar voor de nacht. ‘Ga je mee?’ vraag ik, klaar voor de liefde. Hij kijkt me nauwelijks aan. The Fast en The furious hebben inmiddels het beeld gevuld.  Later, zegt hij terwijl het volgende lijk zich nu in een racewagen aandient.

maandag 13 maart 2017

Kievitseieren zoeken

Zittend tegen een hek, kijkend naar het slaan van de kievit op de altijd gulzige roeken en andere vogels. Aandachtig in ogenschouw nemend waar mannetje en vrouwtje zich bevonden en hoe ze zich ten opzichte van elkaar gedroegen. Zo zit mijn vader in mijn geheugen.

Met een verrekijker om de nek kievitseieren zoeken

Met een verrekijker om de nek, een dikke trui aan, een wollen onderbroek onder de groene ribbroek en een kan koffie bij zich. Zo zat hij daar urenlang. Doodstil. Hij ging voor dag en dauw op pad, vaak met vrienden. Die overigens ook doodstil waren. Pas later in de ochtend kwamen ze terug.

Eieren onder de pet

Met eieren in de pet, of gewoon zonder. Soms mocht ik mee. Het getjilp van onze gevogelde vrienden (dat waarschijnlijk anders heet), de wind die door je haren blies en de onmetelijke stilte maakten toen ik kind was altijd enorme indruk op me.

Grond achter de Tramdijk was ons speelveld

Moeilijk was dat ook niet: de grond achter de Tramdijk was ons speelveld. Daar liepen we door het hoge gras, daar vliegerden tot we dachten dat de vlieger al op de maan was en daar lagen we elkaar verhalen in te fluisteren zoals alleen kinderen dat kunnen. Zelf heb ik heel lang gedacht dat er kabouters leven tussen dat prachtige gras. Dat we ze alleen niet zagen, maar ze er heus wel waren.
Nu is alles bebouwd.

Natuur verdwijnt

De natuur uit mijn jeugd heeft plaatsgemaakt voor al niet te nieuwe nieuwbouwwoningen meer en kievitseieren zoeken mag niet meer. De eerste eieren blijven liggen, de eer gaat nog wel naar de eerste vinder, maar meenemen mag niet langer. Hoewel mijn vader ook kievitseieren at en juist dat hele glazige zo lekker vond, weet ik zeker dat hij ook achter dat hek had gezeten tot hij verkleumd was als hij de eieren niet had mogen meenemen. Omdat hij gek was van de natuur, gefascineerd was door het samenspel van vogels die elkaar uitdagen, hun kroost beschermen en de ander soms te slim af zijn.

maandag 6 maart 2017

Zweven




Ik ben een zwever. Van nature denk ik wel eens, maar in deze tijd helemaal. Omdat ik het niet weet. Het helemaal totaal niet weet. Op wie die deze keer moet stemmen. Vorige keren was dat ook al niet zo duidelijk, maar nu zweef ik volledig in het luchtledige.


Volgens de Stemwijzer

De Stemwijzer bracht ook weinig uitkomst: volgens hen moest ik op de fractie van Henk Krol stemmen. Die ik overigens wel grappig vind en ook het meest authentiek tijdens het debat dat ik zondagavond zag, maar waarvan ik nu niet echt weet of dat wel is waarvoor ik sta. Met grappigheid (positiviteit overigens ook niet) komen we er alleen niet.

Weg met tot 67 jaar werken

 Ja, Krol heeft punten die me aanspreken. De AOW weer naar 65, helemaal voor. Want ik heb geen idee of ik die leeftijd wel haal. Mijn moeder heeft haar pensioen nooit gehad, mijn vader zo kort dat hij het zich amper gerealiseerd heeft. Dus ja, ik vind het een prima idee, maar al dat gegoochel met cijfers kan ik niet checken. Dus kan het ook echt zonder dat er weer andere dingen voor verdwijnen?

Emiel Roemer

Ik hoorde Emile Roemer ook praten in Buitenhof over de AOW en het afschaffen van het eigen risico. Met mijn verleden is dat meestal na een paar maanden al helemaal betaald. Twee onderzoeken per jaar in een gespecialiseerd ziekenhuis en dat geld is echt wel weg. Dus ja, dat zou ook fijn zijn. Maar tegenover Roemer zat een vent die beweerde dat het helemaal niet kon.


Weg met het eigen risico

Dat de marktwerking helemaal geen negatieve effecten had en dat mensen helemaal geen moeite hadden met het eigen risico. Ammehoela. Ik ken niemand die dat zo eventjes neertelt. Van bijna 400 euro kun je leuke dingen doen. Bleek die vent eerder zelf in een organisatie te hebben gezeten die ook vond dat de zorg te duur was. Toen Roemer hem daarmee confronteerde, zei hij glashard dat het tijdens de verkiezingen niet om hem ging. En kreeg hij een rode kop. Daarna volgde debat op debat waarbij ze allemaal spraken alsof ze van dezelfde stemleraar les hadden gehad. Andere boodschap, zelfde verpakking. Ik weet niet hoe het u vergaat, maar sindsdien zweef ik hoger dan de hoogste wolken.